Franciszek Jarzębiński
Biografia
Franciszek Jarzębiński urodził się 9 sierpnia 1895 roku w Starym Sączu, w rodzinie mieszczańskiej Wincentego i Marii z Witowskich. Od młodoczności interesował się muzyką, ucząc się gry na skrzypcach u profesora Szybiaka, a później kształcąc się w zakresie harmonii muzyki. Jego pasja muzyczna towarzyszyła mu przez całe życie, w tym w czasie służby wojskowej we Lwowie, gdzie kontynuował naukę u dr. Chybińskiego i prof. Stanisława Szawłowskiego.
Wczesne lata życia Jarzębinskiego związane były z walką o niepodległość Polski. Podczas I wojny światowej służył jako podchorąży, a po jej zakończeniu w listopadzie 1918 r. uczestniczył w obronie Lwowa, znanej także jako 'BEMACY', będąc oficerem rezerwy 20 pułku piechoty. To właśnie wtedy wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, co było kluczowym krokiem na drodze do dalszej kariery wojskowej.
Po odzyskaniu niepodległości Jarzębiński kontynuował służbę w Wojsku Polskim. W latach 1919-1939 pełnił różne funkcje administracyjne i dowodzenia w jednostkach piechoty w Lwowie, awansując stopniowo na stopień majora. Jednocześnie był zaangażowany w działalność kulturalną i historyczną, współpracując z czasopismem 'Muzyka i Śpiew' oraz będąc członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa.
W czasie II wojny światowej został internowany w Rumunii, gdzie założył kapelę ludową, a następnie przebywał w obozach jenieckich w Niemczech - Ofagach VI E Dorsten i VI B Dössel. Po wojnie osiadł w Polsce, gdzie dożył 93. roku życia. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.